Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

ΕΝΑΚ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Η πλήρης ανακοίνωση της ΕΝΑΚ για το Μακεδονικό παρακάτω.
"Η θέση της ΕΝΑΚ στο ανοιχτό - και σε μακρόχρονη εξέλιξη - ζήτημα της οριστικής ονομασίας της ΠΓΔΜ, μπαίνει σε ριζικά διαφορετική βάση από τον πολιτικό και ταξικό μας αντίπαλο, δηλαδή το ντόπιο σύστημα εθνικής εξάρτησης - λαϊκής κοινωνικής εξαθλίωσης και τον ιμπεριαλισμό αφέντη του. Είναι θέση βασισμένη στις πολιτικές και ιδεολογικές μας αρχές, στην συνεπή και συγκροτημένη γραμμή της εθνικής ανεξαρτησίας και εργατικής κυριαρχίας, της αντιιμπεριαλιστικής και ταξικής αλληλεγγύης μεταξύ των λαών (ιδιαίτερα της περιοχής μας), της εργατικής λαϊκής συναδέλφωσης και της ειρήνης. Είναι θέση καθαρή, αντιιμπεριαλιστική - πατριωτική, με βλέμμα προοπτικής και όχι θέση προσδεμένη στον προδοτικό αστικό εθνικισμό (που είναι ουρά του ιμπεριαλισμού) η στον αδόμητο "σοσιαλπατριωτισμό". Είναι θέση εμπνευσμένη από τα προοδευτικά επαναστατικά μυαλά και μορφές που γέννησε η νεώτερη αγωνιστική ιστορία της πατρίδας μας, από τον Ρήγα Φεραίο μέχρι την εθνική εαμική αντίσταση και έως τις ημέρες μας.

1) Το σχέδιο ΝΑΤΟποίησης και ισχυρού στρατιωτικού πολιτικού ευρωατλαντικού ελέγχου των Βαλκανίων εξελίσσεται εδώ και πολύ καιρό και κλιμακώνεται. Η παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή διογκώνεται, με μεγάλες στρατιωτικές βάσεις και πολυσύνθετη παρουσία. Είναι ξεκάθαρο πως η "διευθέτηση" του ονοματολογικού της ΠΓΔΜ έχει λάβει επείγοντα χαρακτήρα, προκειμένου η χώρα αυτή να "αξιοποιηθεί" πλήρως και επίσημα από τα ευρωατλαντικά οικονομικά - στρατιωτικά σύμφωνα (ΕΕ - ΝΑΤΟ) στους σχεδιασμούς τους, διαδικασία που - άλλωστε - έχει ήδη προχωρήσει αρκετά. Είναι επίσης ξεκάθαρο, πως οι κυβερνήσεις και άλλες πολιτικές δυνάμεις στην Αθήνα και τα Σκόπια κινούνται στην επείγουσα γραμμή και κατεύθυνση των ευρωατλαντικών κέντρων. Η πρόσφατη συνέντευξη του Αμερικανού πρέσβη σε ελληνικό ιδιωτικό κανάλι αποσαφηνίζει το σύνολο του ζητήματος και ανατρέπει την ρητορεία περί δήθεν "μειωμένου και χαλαρού" ΝΑΤΟικού ενδιαφέροντος για τα δυτικά Βαλκάνια. Η εξελισσόμενη ισχυροποίηση της παρουσίας του ΝΑΤΟ και ευρύτερα του ευρωατλαντισμού στα Βαλκάνια, μετά και την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τα γνωστά γεγονότα των βομβαρδισμών και των διαφόρων τύπων παρεμβάσεων στην περιοχή και στις χώρες της περιοχής δημιουργεί ένα νέο σοβαρό κίνδυνο, μια νέα επικίνδυνη κατάσταση για τις χώρες και τούς λαούς. Γιατί, όπως βεβαιώνει η ιστορική εμπειρία, το ΝΑΤΟ είναι δυνατόν, σε οποιαδήποτε χρονική συγκυρία επιλέξει στο μέλλον, να αξιοποιήσει κάθε "εκκρεμότητα" στην βάση του "διαίρει και βασίλευε", υποδαυλίζοντας "εθνικές" αντιπαραθέσεις" και εθνικισμούς με στόχο τον γενικότερο έλεγχο. Ήδη στο παιγνίδι της υποδαύλισης, υπάρχουν (όπως πάντα) πρόθυμοι, πολιτικοί παράγοντες και διάφορα συμφέροντα.. Το ίδιο ισχύει και για κύκλους εκτός της χώρας.  Η Κυπριακή τραγωδία έχει να διδάξει πολλά για τα εθνικιστικά διχαστικά κόλπα του ΝΑΤΟ, σε συνεργασία βέβαια με εγχώριους και πρόθυμους - κάθε φορά - "εθνοπατριώτες" αμερικανόδουλους. Στη βάση αυτή, αναπόφευκτα, οφείλουμε να δούμε και την ελληνική διαφορά με την ΠΓΔΜ για το όνομα, από την δική μας αντιιμπεριαλιστική σκοπιά και προοπτική και όχι από την σκοπιά των δυνάμεων της αντίδρασης, του φασισμού, της εθνοκαπηλείας, και της υποταγής στον ιμπεριαλισμό.
2) Η απεγνωσμένη, σε ορισμένους κύκλους της Δεξιάς και του παραδοσιακού εγχώριου μοναρχοφασισμού, συντήρηση της προπαγάνδας για το "Μακεδονικό" έχει ξεπεράσει τα όρια της υστερίας και κυρίως της δημαγωγίας και της υποκρισίας. Στην ξεκάθαρη πατριωτική εθνική θέση για τα δεδομένα εθνικά κρατικά σύνορα της χώρας μας και των άλλων χωρών της περιοχής, δημιουργούν μια αντιφατική σύγχυση, που μόνο αρνητικά θα μπορούσε να λειτουργήσει. Την ίδια ώρα, αυτοί οι "μακεδονομάχοι" του μοναρχοφασισμού, χρυσαυγίτες κλπ - κλπ που έλκουν την καταγωγή τους από τους γερμανοντυμένους, χίτες, τους μαυδες και άλλους όμοιους "πατριώτες" και ψευτο "μακεδονομάχους", κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα, αυτά δηλαδή που είναι διαχρονικά - ιστορικά ξεκαθαρισμένα και επιβεβαιωμένα. Και αυτά είναι πως οι εγχώριες πολιτικές ηγεσίες, σε βάθος χρόνου, εδώ και πολλές δεκαετίες έχουν αποδεχτεί με διάφορους τρόπους την χρήση του όρου Μακεδονία και εκτός των εθνικών μας συνόρων, δηλαδή και για την ΠΓΔΜ. Άλλωστε δεν είναι τυχαία και η πρόσφατη, προ ημερών, σχετική δήλωση - υπενθύμιση εκ μέρους του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Επιπλέον πρέπει να επισημάνουμε τις αντικειμενικές διαφορές ανάμεσα στο ευρύτερο πλαίσιο των αρχών της δεκαετίας του 1990 και στο σήμερα, στα δεδομένα που το απαρτίζουν και που το διαμόρφωσαν τα τελευταία 25 χρόνια, στο διεθνές - πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο, σε σχέση τόσο με τα πολιτικά στοιχεία εκείνης της εποχής, όσο και με τα τότε συλλαλητήρια. Τότε κυριαρχούσαν οι ιδιαίτερα ρευστές συνθήκες (και) στην Βαλκανική, μπροστά στην νέα κατάσταση που δημιουργούσε η διάλυση του ανατολικού μπλοκ, οι σε έξαρση υποδαυλισμένοι εθνικισμοί και η επικείμενη ΝΑΤΟ ιμπεριαλιστική δράση και τελικά επέμβαση, για την ολοσχερή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας..
3) Η δική μας θέση διαμορφώνεται στην βάση μιας λύσης - επιλογής ονόματος της ΠΓΔΜ, που θα έχει οριστικό και τελεσίδικο χαρακτήρα, διεθνώς αναγνωρισμένο, επίσημο και αδιαμφισβήτητο και από τις δύο χώρες (Ελλάδα - ΠΓΔΜ). Μια ονομασία κοινά αποδεκτή. που θα διευκολύνει την ειρήνη και την σταθερότητα και θα ενισχύει την προοπτική του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα των δύο λαών και χωρών (και όλων των λαών της Βαλκανικής) για εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία, για φιλία και συνεργασία προόδου, για αυτοδύναμη ανάπτυξη, ενάντια στο ιμπεριαλιστικό μπλοκ ΝΑΤΟ - ΕΕ των πολέμων, της εθνικής εκμετάλλευσης, των μεθοδεύσεων και παρεμβάσεων.. Οι αβάσιμες δήθεν "εθνολογικού" χαρακτήρα χοντράδες και υπερβολές, από όποια πλευρά των συνόρων και αν εκτοξεύονται, αποτελούν "βάση" μόνο και μόνο για τον άγονο εθνικισμό και τα δικά του πολιτικά σχέδια και συμφέροντα. Αναμφίβολα μια διαπραγμάτευση, δεν μπορεί να ικανοποιήσει επαρκώς μαξιμαλιστικές θέσεις καμιάς πλευράς. Επίσης όμως αναμφίβολα, η επίτευξη οριστικής και σταθερής συμφωνίας περνάει μέσα από την ξεκάθαρη κατάργηση γκρίζων ζωνών και αλυτρωτικών αναφορών, αστερίσκων η υποσημειώσεων σε επίσημα κρατικά ντοκουμέντα της κάθε πλευράς. Μια τέτοια λύση θα μπορούσε να είναι αποδεκτή και βιώσιμη.
4) Η Μακεδονία είναι ελληνική - φωνάζουν μονότονα ορισμένοι, τόσο μονότονα, που μοιάζει λες και μόλις τώρα ξεκινά ο Μακεδονικός αγώνας για ένταξη στον εθνικό κορμό..Τους το λέμε - η Μακεδονία μας είναι ελληνική, ιστορικό κι αναπόσπαστο τμήμα της πατρίδας μας και το λαϊκό κίνημα θα παλεύει σταθερά και ανυποχώρητα για την εθνική ανεξαρτησία, για την εδαφική ακεραιότητα της Μακεδονίας και όλων των περιφερειών της δικής μας πατρίδας, που όλες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Την εθελούσια συμπόρευση στον εθνικό κορμό. Όλες, όλοι οι πληθυσμοί, (κάποιες φορές και ανεξάρτητα εθνολογικών, θρησκευτικών και άλλων καταβολών) αγωνίστηκαν σκληρά για την δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους και την ενσωμάτωση τους σε αυτό. Πελοπόννησος, Ρούμελη, Θεσσαλία, Επτάνησα, Αιγαίο, Κρήτη, Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη, Δωδεκάνησα, όλοι. Αγωνίστηκαν, στήριξαν, στηρίζουν τη χώρα, και ας την προδίδει η ξεπουλημένη αστική τάξη της.  Ορισμένοι πολιτικοί απόγονοι των γερμανοντυμένων και γενικά και με κάθε ευκαιρία ξενοντυμένων, ας σταματήσουν να κουνάνε το δάκτυλο, να διχάζουν τον κόσμο και να δουλεύουν πάλι την παλιά τους "τέχνη" της "εθνικοφροσύνης", τώρα με εργαλείο το "μακεδονόμετρο".. Αυτός ο τόπος έχει και ιστορία και μνήμη..
5) Εμείς καλούμε τον ελληνικό λαό να μάχεται καθημερινά παντού και να διαδηλώνει για την Ανεξαρτησία, την ειρήνη, την φιλία των λαών. Ενάντια στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τον ιμπεριαλισμό. Καλούμε τον λαό να μάχεται και να διαδηλώνει σταθερά ενάντια στην φτώχεια και την εξαθλίωση, την ανεργία, τα ξεπουλήματα, τα ξεσπιτώματα, την εθνική εξάρτηση, που το εγχώριο μπλοκ εξουσίας και - σήμερα - η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου, όπως πριν Γιώργος και Σαμαρομητσοτάκηδες μαζί με ΝΑΤΟ / ΕΕ προωθούν ασταμάτητα στην χώρα μας. Η ΕΝΑΚ προωθεί και διεκδικεί ένα νέο και ισχυρό μέτωπο λαϊκής βάσης, για την εθνική ανεξαρτησία με εργατική κυριαρχία, για την συγκροτημένη ορθολογική και προοδευτική ανοικοδόμηση της χώρας μας.
Κάποιοι θέλουν - λένε - να μετατρέψουν δήθεν τα συλλαλητήρια τους για το "μακεδονικό" σε γενική λαϊκή διαμαρτυρία.. Εξαπατούν σκόπιμα και εμπαίζουν, εκμεταλλευόμενοι μεθοδικά τις περιστάσεις. Ποιοι θα διαμαρτυρηθούν, οι "μακεδονομάχοι" της Αμερικής, η Ιερά Σύνοδος της "ελεημοσύνης" από το "υστέρημα" της, που μετά 8 χρόνια μνημόνια καλά κρατεί, ο Μητσοτάκης, ο Άδωνης, ο Καρατζαφέρης του Παπαδήμου, η ναζιστική χρυσή αυγή.. Θα "διαμαρτυρηθεί" ίσως ο "μακεδονομάχος" στρατηγός Φράγκος Φραγκούλης, που 2 χρόνια πριν, σαν πιο Μερκελιστής και από την Μέρκελ μας καλούσε να πούμε "ηχηρό ΝΑΙ" στο δημοψήφισμα.. Τα συλλαλητήρια αυτά δεν είναι το δικό μας πρότυπο. Εαν, όπως λέγεται, ο Μίκης Θεοδωράκης μιλήσει εκεί, δεν θα εκπλαγούμε, δεν θα είναι και η πρώτη του φορά.. Βέβαια ο Μίκης δεν οργάνωσε δικό του συλλαλητήριο, να πει τα δικά του, θα παραστήσει για άλλη μια φορά την "αριστερή ουρά", τον "εγγυητή και νομιμοποιητή" της "λαοσύναξης".. Δικαίωμα του, όλοι κρίνονται. Εμείς, σταθερά ενάντια και απέναντι στους σύγχρονους μοναρχοφασίστες υποκριτές, εθνοκάπηλους και προσκυνημένους στα ξένα αφεντικά. Εμείς σταθερά στο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας με εργατική κυριαρχία, στο δρόμο του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα".

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

ΣΥΝΤΟΜΑ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΚ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ

Στο αμέσως επόμενο διάστημα θα δοθεί στην δημοσιότητα πολιτική ανακοίνωση της ΕΝΑΚ, σχετικά με το ζήτημα που αναφέρεται σαν ζήτημα ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

ΕΝΙΑΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ - ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ


 Η Ενιαία Αριστερή Κίνηση (ΕΝΑΚ) εύχεται ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ στον Ελληνικό λαό, στην νεολαία της πατρίδας μας, στους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους μικροεπαγγελματίες, τους συνταξιούχους, αλλά και στους λαούς όλου του κόσμου. Ιδιαίτερα η σκέψη μας βρίσκεται στους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους της χώρας και στους μετανάστες μας στο εξωτερικό, όπως και σε όλους τους ξεσπιτωμένους μετανάστες, θύματα των εκμεταλλευτικών ταξικών πολιτικών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Ευχές για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ στους συντρόφους, συναγωνιστές, συναδέλφους, φίλους και συμπαθούντες στον αγώνα που διεξάγουμε. Στον νέο χρόνο, το 2018, συνεχίζουμε τον αγώνα, ακόμα πιο δυναμικά, δημιουργικά, μαζικά, ακόμα πιο επίμονα και αποφασιστικά.

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

ΕΝΑΚ - ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ - ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Αυτές τις ώρες, ακόμα περισσότερο, η σκέψη μας είναι μαζί σας, κοντά σας. Ξέρουμε πως και η δική σας σκέψη είναι εδώ, στην πατρίδα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ. Καλή πατρίδα. 

ΕΝΑΚ - ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ - ΕΥΧΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ

Η ΕΝΑΚ εύχεται στους συντρόφους και τις συντρόφισσες σε όλες τις χώρες, στους προοδευτικούς ανθρώπους, στη νέα γενιά, στους προλετάριους - εργαζόμενους, στους αγρότες, στους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Τον αγώνα που όλοι μαζί διεξάγουμε, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον φασισμό, για την ανεξαρτησία των λαών, για την ειρήνη, τον πολιτισμό και την κοινωνική λαϊκή απελευθέρωση θα τον συνεχίσουμε, όλοι μαζί, ακόμα πιο επίμονα, μαζικά. Ευχές αλλά και βεβαιότητα πως το 2018 θα φέρει νέες επιτυχίες και νίκες στον μεγάλο και δίκαιο αγώνα μας. 

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ “ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ” – ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Β.Ι. ΛΕΝΙΝ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΤΩΝ “ΕΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ” – ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Β.Ι. ΛΕΝΙΝ

Εκτιμώντας την ιδιαίτερη πολιτική του ζωντάνια και την ιδεολογική του επικαιρότητα στις δικές μας ημέρες (καθώς τα ζητήματα που αφορούν το ρόλο και τον χαρακτήρα της ΕΕ αποτελούν – δίκαια και αντικειμενικά – πεδίο διαλόγου και οξύτατης πολιτικής  – ιδεολογικής αντιπαράθεσης) δημοσιεύουμε το άρθρο του Β.Ι. ΛΕΝΙΝ σχετικά με “το σύνθημα για τις ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης” γραμμένο το 1915. 

“Στο № 40 του «Σοσιαλ-Δημοκράτη» αναφέραμε, ότι η Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του κόμματός μας αποφάσισε να αναβάλει το ερώτημα για το σύνθημα «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» μέχρι τη διεξαγωγή της συζήτησης στον Τύπο της οικονομικής πτυχής του ζητήματος.
Η συζήτηση γι’ αυτό το ζήτημα έλαβε στη Συνδιάσκεψή μας μονόπλευρα πολιτικό χαρακτήρα. Εν μέρει αυτό προκλήθηκε, ίσως, από το ότι στο Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής αυτό το σύνθημα ήταν ευθέως διατυπωμένο ως πολιτικό («το αμεσότερο πολιτικό σύνθημα», λέγεται εκεί), και μάλιστα όχι μόνο προκρίνονται οι δημοκρατικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά και υπογραμμίζεται ειδικά, ότι «χωρίς επαναστατική ανατροπή της γερμανικής, αυστριακής και ρωσικής μοναρχίας» αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο.
Το να φέρνει κανείς αντίρρηση σε μια τέτοια διατύπωση του ερωτήματος στ όρια της πολιτικής αξιολόγησης του συγκεκριμένου συνθήματος – για παράδειγμα, από την άποψη ότι εμποδίζει ή αποδυναμώνει κλπ το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι εντελώς λάθος. Οι πολιτικές αλλαγές σε μια πραγματικά δημοκρατική κατεύθυνση, πολύ δε περισσότερο οι πολιτικές επαναστάσεις, σε καμία περίπτωση, ποτέ και σε οποιεσδήποτε συνθήκες δεν μπορούν να εμποδίσουν, ούτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, πάντα τη φέρνουν πιο κοντά, διευρύνουν τη βάση της, προσελκύουν στον σοσιαλιστικό αγώνα νέα μικροαστικά στρώματα και ημιπρολεταριακές μάζες. Από την άλλη πλευρά όμως, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες στην πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης, την οποία δεν θα πρέπει κανείς να την εξετάζει ως μία πράξη, αλλά θα πρέπει να την εξετάζει ως μία εποχή θυελλωδών πολιτικών και οικονομικών τριγμών, της πιο οξυμένης ταξικής πάλης, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων και των αντεπαναστάσεων.
Όμως εάν το σύνθημα των δημοκρατικών Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, διατυπωμένο σε σύνδεση με την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών της Ευρώπης, με επικεφαλής τη ρωσική, είναι απολύτως άτρωτο, τότε απομένει ένα ακόμη πολύ σημαντικό ερώτημα για το οικονομικό περιεχόμενο και σημασία αυτού του συνθήματος. Από την άποψη των οικονομικών συνθηκών του ιμπεριαλισμού, δηλαδή της εξαγωγής κεφαλαίων και της διαίρεσης του κόσμου από τα «προηγμένα» και «πολιτισμένα» αποικιοκρατικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης σε συνθήκες καπιταλισμού είναι είτε αδύνατο να πραγματοποιηθούν, είτε είναι αντιδραστικές.
Το κεφάλαιο έγινε διεθνές και μονοπωλιακό. Ο κόσμος έχει μοιραστεί από μία χούφτα μεγάλων, δηλαδή διακεκριμένων στην καταλήστευση και καταπίεση των εθνών, κρατών. Τέσσερα μεγάλη κράτη της Ευρώπης: η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία και η Γερμανία, με πληθυσμό 250-300 εκατομμυρίων, με έκταση γύρω στα 7 εκατ. τ.χλμ., κατέχουν αποικίες με πληθυσμό σχεδόν μισό δισεκατομμύριο (494,5 εκατ.), με έκταση 64,6 εκατ. τ.χλμ., δηλαδή σχεδόν τη μισή Υφήλιο (133 εκατ. τ.χλμ. χωρίς τις πολικές περιοχές). Προσθέστε σε αυτά και τρία ασιατικά κράτη: Κίνα, Τουρκία, Περσία, τα οποία τώρα τεμαχίζουν οι ληστές, που διεξάγουν «απελευθερωτικό» πόλεμο και, συγκεκριμένα: η Ιαπωνία, η Ρωσία, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτά τα τρία ασιατικά κράτη, τα οποία μπορεούμε να αποκαλέσουμε ημι-αποικίες (στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή είναι κατά τα 9/10 αποικίες), έχουν 360 εκατ. πληθυσμό και 14,5 εκατ. τ.χλμ. έκταση (δηλαδή 1,5 φορά μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ευρώπη).
Επιπλέον, η Αγγλία, η Γαλλία και Γερμανία επένδυσαν στο εξωτερικό κεφάλαια πάνω από 70 δισεκατομμύρια ρούβλια. Την εξασφάλιση «νόμιμου» κέρδους από αυτό το εξαιρετικό ποσό – κέρδος πάνω από 3 δισεκατομμύρια ρούβλια ετησίως – εξυπηρετούν οι «εθνικές επιτροπές εκατομμυριούχων», που αποκαλούνται «κυβερνήσεις», ενισχυμένες με στρατό ξηράς και πολεμικό ναυτικό, οι οποίες τοποθετούν στις αποικίες και στις ημιαποικίες τους γιους και τους αδελφούς του «κυρίου δισεκατομμυρίου» ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, δημοσίους υπαλλήλους όλων των βαθμίδων, παπάδες και λοιπές «βδέλλες».
Έτσι είναι οργανωμένη, την εποχή της ανώτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού η καταλήστευση, από μια χούφτα μεγάλων κρατών, περίπου 1 δισεκατομμυρίου πληθυσμού της Γης. Και σε συνθήκες καπιταλισμού μία διαφορετικής μορφής οργάνωση είναι αδύνατη. Να απαρνηθεί κανείς τις αποικίες, τις «σφαίρες επιρροής», την εξαγωγή κεφαλαίων; Το να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο, είναι σαν να φέρνει τον εαυτό του στο επίπεδο ενός παπαδάκου, ο οποίος κάθε Κυριακή κάνει κήρυγμα προς τους πλουσίους για το μεγαλείο του χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να χαρίζουν στους φτωχούς… ε, αν όχι μερικά δισεκατομμύρια, τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, σε συνθήκες καπιταλισμού, ισοδυναμούν με μια συμφωνία για το μοίρασμα των αποικιών. Όμως σε συνθήκες καπιταλισμού είναι αδύνατη οποιαδήποτε διαφορετική βάση, οποιαδήποτε άλλη αρχή μοιρασιάς, εκτός από την ισχύ. Ο δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιράσει το «Εθνικό Προϊόν» μιας καπιταλιστικής χώρας με κάποιον άλλον με διαφορετικό τρόπο, εκτός από την αναλογία «βάσει κεφαλαίου» (και αυτή με ενίσχυση, ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο να λάβει περισσότερα, απ’ όσα θα έπρεπε). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η αναρχία της παραγωγής. Το να διακηρύσσει κανείς τη «δίκαιη» διανομή του κέρδους σε μια τέτοια βάση είναι προυντονισμός, μικροαστική και φιλισταϊκή ηλιθιότητα. Είναι αδύνατο να γίνει μοιρασιά με διαφορετικό τρόπο, παρά μόνο «με βάση την ισχύ». Όμως η ισχύς μεταβάλλεται στην πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά το 1871 η Γερμανία ενισχύθηκε 3 με 4 φορές γρηγορότερα, απ’ ό,τι η Αγγλία και η Γαλλία, η Ιαπωνία γύρω στις 10 φορές γρηγορότερα απ’ ό,τι η Ρωσία. Για να ελέγξει κανείς την πραγματική ισχύ ενός καπιταλιστικού κράτους, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει άλλο μέσο, εκτός του πολέμου. Ο πόλεμος δεν είναι η αντίφαση προς τις αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, αλλά η ευθεία και αναπόφευκτη ανάπτυξη αυτών των αρχών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατη η συμμετρική αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης ξεχωριστών οικονομιών και ξεχωριστών κρατών. Στον καπιταλισμό είναι αδύνατο να υπάρξουν άλλα μέσα αποκατάστασης, από καιρό σε καιρό, της διαταραγμένης ισορροπίας, εκτός από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.
Βεβαίως, είναι δυνατές προσωρινές συμφωνίες μεταξύ καπιταλιστών και μεταξύ κρατών. Με αυτή την έννοια είναι δυνατό να υπάρξουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ως συμφωνία τωνευρωπαίων καπιταλιστών… για ποιο πράγμα; Μόνο για το πώς όλοι μαζί θα συντρίψουν το σοσιαλισμό στην Ευρώπη, όλοι μαζί θα φυλάξουν τις καταληστευμένες αποικίες εναντίον τις Ιαπωνίας και της Αμερικής, οι οποίες είναι εξαιρετικά ενοχλημένες από τη σημερινή κατανομή των αποικιών και οι οποίες ενισχύθηκαν κατά τον τελευταίο μισό αιώνα κατά πολύ γρηγορότερα, απ’ ό,τι η καθυστερημένη, μοναρχική και σηπόμενη από τα γηρατειά Ευρώπη. Σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά σημαίνει την οικονομική στασιμότητα. Πάνω σε μια σύγχρονη οικονομική βάση, δηλαδή σε συνθήκες καπιταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν την οργάνωση της αντίδρασης για την συγκράτηση της ταχύτερης ανάπτυξης της Αμερικής. Εκείνες οι εποχές, που η υπόθεση της δημοκρατίας και η υπόθεση του σοσιαλισμού συνδέονταν μόνο με την Ευρώπη, πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου (και όχι της Ευρώπης) είναι εκείνη η κρατική μορφή συνένωσης και ελευθερίας των εθνών, την οποία εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό, μέχρι τη στιγμή που η ολοκληρωτική νίκη του κομμουνισμού θα φέρει την οριστική εξαφάνιση όλων των μορφών (μεταξύ των οποίων και του δημοκρατικού) κράτους. Ως αυτόνομο σύνθημα, το σύνθημα «Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου» θα ήταν, ωστόσο, αμφίβολης ορθότητας, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό και, δεύτερον, επειδή θα μπορούσε να δημιουργήσει την εσφαλμένη ερμηνεία ότι είναι αδύνατη η νίκη του σοσιαλισμού σε μία χώρα, όπως και μια εσφαλμένη αντίληψη για τη σχέση μιας τέτοιας χώρας προς τις υπόλοιπες.
Η ασυμμετρία της οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης είναι ένας αναμφίβολος νόμος του καπιταλισμού. Από αυτό συνεπάγεται, ότι είναι δυνατή η νίκη του σοσιαλισμού αρχικά σε λίγες ή ακόμη και σε μία μεμονωμένη καπιταλιστική χώρα. Το προλεταριάτο που νίκησε σε αυτή τη χώρα απαλλοτριώνοντας τους καπιταλιστές και οργανώνοντας στο εσωτερικό της χώρας του σοσιαλιστική παραγωγή, θα ξεσηκωνόταν εναντίον του υπόλοιπου, καπιταλιστικού κόσμου, προσελκύοντας τις καταπιεσμένες τάξεις των άλλων χωρών, ξεσηκώνοντας τις σε εξέγερση εναντίον των καπιταλιστών, ενεργώντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και με στρατιωτική δύναμη εναντίον των εκμεταλλευτριών τάξεων και των κρατών τους. Η πολιτική μορφή της κοινωνίας, στην οποία νικά το προλεταριάτο διώχνοντας την αστική τάξη, θα είναι η λαϊκή δημοκρατία, η οποία θα συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερο τις δυνάμεις του προλεταριάτου του συγκεκριμένου έθνους ή των συγκεκριμένων εθνών στον αγώνα εναντίον των κρατών που ακόμη δεν μετέβησαν στον σοσιαλισμό. Είναι αδύνατη η καταστροφή των τάξεων χωρίς την δικτατορία της καταπιεζόμενης τάξης, του προλεταριάτου. Είναι αδύνατη η ελεύθερη συνένωση των εθνών στο σοσιαλισμό χωρίς μια λίγο ως πολύ μακρόχρονη, επίμονη πάλη των σοσιαλιστικών δημοκρατιών εναντίον των υπόλοιπων κρατών.
Έτσι λοιπόν λόγω των ανωτέρω παραγόντων, ως αποτέλεσμα των πολλαπλών συζητήσεων γύρω από το ζήτημα στη Συνδιάσκεψη των Οργανώσεων του εξωτερικού του ΡΣΔΕΚ (Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα) και μετά τη Συνδιάσκεψη, η σύνταξη του Κεντρικού Οργάνου έφτασε στο συμπέρασμα, ότι το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης είναι λανθασμένο”. (Σοσιαλ-Δημοκράτης № 44, 23 Αυγούστου 1915)

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ (ΣΧΟΛΙΟ) - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ "ΝΕΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ"

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ (ΣΧΟΛΙΟ)

Η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Ελλάδα, με την ιδιότητα του πρόεδρου (για κάποιους σουλτανό/πρόεδρου) της Τουρκίας, συζητήθηκε πολύ και στο εσωτερικό της χώρας μας – και – στην Τουρκία – και – διεθνώς. Σίγουρα οι εκτιμήσεις, οι προσεγγίσεις και τα σχόλια τόσο για το ίδιο το ταξίδι, όσο και για τα διαδραματιζόμενα,  σχετίζονται και εκφράζουν την γενικότερη πολιτική βάση και την αφετηρία με την οποία ο καθένας τοποθετείται στο ζήτημα. Είναι όμως – σε κάθε περίπτωση – αδιαμφισβήτητο, πως η γενική εικόνα που δόθηκε από τα μέσα ενημέρωσης (ελληνικά – τουρκικά και διεθνή) μίλησε για μία επίσκεψη σε κλίμα έντασης και πόλωσης, ενώ στο εσωτερικό της χώρας δεν έλειψαν οι εκτιμήσεις κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) για “απροετοίμαστη” και αχρείαστη συνάντηση της εγχώριας πολιτικής ηγεσίας (Παυλόπουλος – Τσίπρας) με τον Τούρκο ηγέτη. Κεντρικό ζήτημα στον ευρύτερο προβληματισμό και στην κριτική που ασκήθηκε αποτέλεσε το εάν ο Ερντογάν χρησιμοποίησε  το συγκεκριμένο ταξίδι εργασίας στη χώρα μας για να προωθήσει τις τουρκικές θέσεις και κυρίως να αμφισβητήσει και να “αποδομήσει” την Συνθήκη της Λωζάνης, προς όφελος των Τουρκικών επιδιώξεων. Θα προχωρήσουμε αμέσως στις δικές μας εκτιμήσεις και στα δικά μας συμπεράσματα, βέβαια σε ένα γενικό πλαίσιο.

1) Αναμφίβολα το “κλίμα” της επίσκεψης (σε επίπεδο επικοινωνιακό βέβαια) δόθηκε πριν ακόμα αυτή ξεκινήσει, δηλαδή με την συνέντευξη Ερντογάν στον (sky) Παπαχελά. Από εκεί και μετά, ο Τούρκος πρόεδρος σε όλες τις ζωντανές – δημόσιες δηλώσεις του, από το προεδρικό και το Μαξίμου, ουσιαστικά επαναλάμβανε τα ίδια ακριβώς πράγματα.

2) Το γνωστό, θρασύ σουλτανικό ύφος, δεν έλειψε ούτε αυτή τη φορά από τον Ερντογάν. Το ουσιώδες ζήτημα όμως δεν είναι το ύφος του αλλά το περιεχόμενο των δηλώσεων του.  Άλλωστε – κατά την εκτίμηση μας – δεν είναι υποχρεωτικά αρνητική εξέλιξη – ούτε διπλωματική αστοχία, η ανοιχτή – δημόσια παρουσίαση των όποιων ζητημάτων. Έχει βέβαια τεράστια σημασία το – φυσικά μη ανακοινωμένο – περιεχόμενο των ιδιαιτέρων συνομιλιών με τον Έλληνα πρωθυπουργό για πολλά και κρίσιμα θέματα (μεταξύ αυτών Κυπριακό – μεταναστευτικό – ενεργειακά θέματα – Μέση Ανατολή – κρατική καταστολή).  Είναι όμως δύσκολο να ισχυριστεί κάποιος βάσιμα, πως η επίσκεψη και τα διαδραματιζόμενα σε αυτήν, προκάλεσαν την όποια ζημιά στα λεγόμενα με την κατεστημένη έννοια “εθνικά μας συμφέροντα”, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τις επίσημες τοποθετήσεις των διεθνών κέντρων, τα διεθνή δημοσιεύματα αλλά και τις δηλώσεις, ελάχιστο χρόνο μετά, των προέδρων Βουλγαρίας, Ρουμανίας, Σερβίας.  Νομίζουμε μάλιστα πως η επίσκεψη Ερντογάν γενικότερα, δεν είχε σαν ακριβή σκοπό αυτό που λέμε να “προκαλέσει ζημιές” – είχε κυρίως άλλες στοχεύσεις και προτεραιότητες..

3) Οι δηλώσεις Ερντογάν σχετικά με την Συνθήκη της Λωζάνης, εκτιμούμε πως περιείχαν ένα σημαντικό βαθμό αντιφατικότητας, τόσο σημαντικό μάλιστα που τελικά αναγκάστηκε να το επισημάνει και ο κ.Τσίπρας κατά την διάρκεια της κοινής συνέντευξης τους.. Ο Ερντογάν μίλησε σχετικά αόριστα και σίγουρα επίμονα για “επικαιροποίηση” της Συνθήκης, “υπερασπιζόμενος” όμως – παράλληλα – στις δηλώσεις του τα υπάρχοντα σύνορα των δύο χωρών και την “εδαφική τους ακεραιότητα” που – και όπως – η συνθήκη της Λωζάνης καθόρισε και για τις δύο χώρες.. Αντίθετα, ιδιαίτερα επίμονος αλλά σαφής υπήρξε ο τούρκος  πρόεδρος στο ζήτημα της έκδοσης στην Τουρκία των αντιπάλων του στρατιωτικών, όπως και γενικότερα στο ζήτημα της λεγόμενης “αντιτρομοκρατικής συνεργασίας” που αρχίζοντας αυτόν τον “ψαλμό”από την συνέντευξη στον Παπαχελά έφθασε να “επιστρατεύσει” ακόμα και την 17 Νοέμβρη .. Με την ευκαιρία της εδώ επίσκεψης του, δεν παρέλειψε να εξηγήσει και τις “δημοκρατικές” απόψεις του για την σχέση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας (με την εκτελεστική να δίνει εντολές και την δικαστική να επικυρώνει) που προκάλεσαν και ανακοινώσεις διαμαρτυρίας των ελλήνων δικαστών.  Στο ζήτημα αυτό, της “αντιτρομοκρατικής συνεργασίας” βρήκε την συμφωνία και την κατανόηση της ελληνικής κυβέρνησης, του κ.Μητσοτάκη (στις δηλώσεις του μετά την συνάντηση τους) και του “ευρωπαίου” αξιωματούχου, που επίσης έκανε σχετικές με την επίσκεψη Ερντογάν δηλώσεις. Υπενθυμίζουμε πως οι τουρκικές φυλακές είναι γεμάτες πολιτικούς κρατούμενους,  κυρίως αριστερών και φιλοκουρδικών πεποιθήσεων, αλλά όχι μόνο πλέον, ενώ την ημέρα άφιξης Ερντογάν στην Αθήνα, άρχιζε κοντά στην Άγκυρα η δίκη του φυλακισμένου ηγέτη – βουλευτή του φιλοκουρδικού κοινοβουλευτικού HDP, ζήτημα για το οποίο δεν αρθρώθηκε λέξη στην Αθήνα (βέβαια με το υπόβαθρο – δικαιολογία της “εσωτερικής υπόθεσης” της Τουρκίας)..

4) Η παρουσία και τα λεχθέντα Ερντογάν στην Κομοτηνή και στην εκεί μουσουλμανική κοινότητα, δεν στερήθηκε του γνωστού Ερντογανικού θράσους και αμετροέπειας (αναπαραγωγής των σκοταδιστικών, αντιδραστικών και εθνικιστικών τοποθετήσεων, επιβεβλημένου κυρίως και από τις ανάγκες εσωτερικής – εθνικιστικής – πολιτικής κατανάλωσης στην Τουρκία) ανεβοκατεβάζοντας όμως τους τόνους, σε ένα ασαφές γενικότερο πλαίσιο. Ο Ερντογάν “έπαιξε” το χαρτί της “Κομοτηνής” δίνοντας την αίσθηση πως άλλα έχει στο μυαλό του..

5) Συμπερασματικά, η επίσκεψη Ερντογάν και οι συνομιλίες με την εγχώρια πολιτική ηγεσία στο ανώτατο επίπεδο της (ηγεσία – εκπρόσωπο της ντόπιας ξεπουλημένης αστικής τάξης) αποτέλεσε ένα ακόμα πολιτικό γεγονός, αναβαθμισμένης προσπάθειας συντονισμού ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις, της Ελλάδας και της Τουρκίας  – συντονισμού αυστηρά εντός του ΝΑΤΟικού πλαισίου με ότι αυτό συνεπάγεται στα θέματα του Αιγαίου, τα εξοπλιστικά, τα στρατιωτικά – “αντιτρομοκρατικά” κλπ (και ανίχνευσης για δυνατότητες συνδιαμόρφωσης μιας κοινής ατζέντας) σε μια περίοδο μάλιστα που η εξελισσόμενη κρίση στην τουρκική στρατηγική την αναγκάζει σε “αναπροσαρμογές και διορθωτικές κινήσεις”, όχι όμως σε ριζικές αναθεωρήσεις.  Εκτιμούμε την επίκληση της λεγόμενης “ευρωπαϊκής προοπτικής” της Τουρκίας (και από τις δύο πλευρές) σαν απόλυτα προσχηματική, ιδιαίτερα στην παρούσα φάση. Αναφορικά με το ζήτημα της Συνθήκης της Λωζάνης και τις επιδιώξεις του Ερντογάν σχετικά, διαφαίνεται σαν ολοένα και πιο βάσιμη η εκτίμηση μας, πως η επίκληση της – εκ μέρους της Τουρκίας – στην δεδομένη ειδικά συγκυρία, αφορά πρωτίστως τα νοτιανατολικά της σύνορα, τις εξελίξεις στα σύνορά της με την Συρία, το Συριακό συνολικά μετά την εκεί ήττα της τουρκικής πολιτικής, την δράση του Κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος γενικότερα και την εμμονική, απόλυτη και τυφλή αντίθεση της τουρκικής αστικής τάξης και της ομάδας Ερντογάν, απέναντι στο κουρδικό στοιχείο και τις προοπτικές του. Ο Ερντογάν φωνάζει στην Αθήνα για την Λωζάνη, κυρίως για να τον ακούσουν να μιλά για την Λωζάνη.. Και αν κρίνουμε από τις επίσημες δηλώσεις ΕΕ – ΗΠΑ (Δευτέρα 11/12 η συνάντηση Πούτιν – Ερντογάν) δείχνουν να τον καθησυχάζουν.. Βέβαια η εμπειρία λέει πως η διεθνής (ιμπεριαλιστική) πολιτική διαθέτει και αθέατες περιοχές και σκοτεινούς διαδρόμους..

6) Όπως όλα τα γεγονότα και οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν, μετά και την νέα κατάσταση στο Παλαιστινιακό, με τις δηλώσεις Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, που “καταδικάστηκαν” μεν διεθνώς αλλά με ποιο αντίκρυσμα “καταδικάζονται”, η συσσώρευση των δυσμενών και επικίνδυνων συνθηκών στην περιοχή μας αυξάνεται ραγδαία. Σήμερα, μια πολιτική για την ειρήνη, υπέρ της ειρήνης και της πραγματικής αδελφοσύνης των λαών και των χωρών, είναι μόνο μια συνεπής και μαχητική αντιιμπεριαλιστική πολιτική. Οι λαοί δεν μπορούν να παραμένουν αδρανείς και άβουλοι παρατηρητές. Τα πολιτικά παιγνίδια και οι ατελείωτες “μπίζνες” των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αστικών τάξεων, προβλήματα των λαών δεν λύνουν. Αντίθετα μαζεύουν πολλά και πυκνά μαύρα σύννεφα. Οφείλουμε να διεκδικήσουμε και να παλέψουμε για την Εθνική Ανεξαρτησία με εργατική λαϊκή κυριαρχία, εδώ στη χώρα μας. Οφείλουμε να παλέψουμε για να διώξουμε τις ξένες στρατιωτικές βάσεις από τα εδάφη μας – βάσεις πολέμου – βάσεις θανάτου.